Big bagi UN

Big bagi UN to FIBC zgodne z Zaleceniami ONZ dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych oraz europejską umową ADR. W porównaniu ze standardowymi FIBC są budowane jako szczególnie wytrzymałe, aby zawartość nie mogła wyciec nawet po upuszczeniu, przewróceniu lub piętrowaniu worka, a każda konstrukcja jest badana przez niezależną jednostkę badawczą. DIV Trades dostarcza worki UN typów 13H1 do 13H4 dla grup pakowania II i III o pojemności do 3,0 m³ i przekazuje nabywcy certyfikat ADR.

Tło: zalecenia ONZ i ADR

Zalecenia ONZ określają, jak wytrzymały musi być big bag do towarów niebezpiecznych i jak należy go badać. Większość krajów europejskich podpisała Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), która przyjmuje te zalecenia.

Grupy pakowania UN

Czy potrzebuję worka UN do mojego produktu?

To zależy od towaru i przepisów krajów uczestniczących w transporcie. Wykaz towarów niebezpiecznych ONZ daje pierwszą wskazówkę; doradca ds. bezpieczeństwa lub przewoźnik potwierdzi grupę pakowania. W razie wątpliwości prosimy skontaktować się z naszym działem sprzedaży, podając numer UN produktu.

Konstrukcja big bagów UN

Worki UN mają określone SWL i maksymalne obciążenie przy piętrowaniu, ale nie mają współczynnika bezpieczeństwa w zwykłym rozumieniu; są zawsze workami jednorazowymi. Ich konstrukcja podlega kilku ograniczeniom:

• Rozmiar: worek nie może być wyższy niż dwukrotność najkrótszego boku ani mieć pojemności powyżej 3,0 m³.
• Zasyp: otwarta góra lub proste zamknięcie klapowe są niedozwolone; góra musi być zamknięta rękawem zasypowym lub fartuchem, aby towar pozostał wewnątrz w razie przewrócenia worka. Zob. opcje napełniania.
• Użytkowanie: worków UN nie można naprawiać i wolno ich użyć tylko raz.
• Pas obwodowy: worki UN mogą mieć dodatkowy pas wokół górnej części worka; zob. opcje podnoszenia.

Konstrukcję UN można łączyć z innymi typami: formostabilnymi, przewodzącymi typu C, jedno- i dwuuchwytowymi oraz workami z wkładem.

Oznakowanie worków UN

Każda konstrukcja worka UN ma unikalny kod UN, który identyfikuje typ worka, grupę pakowania, maksymalną masę brutto, rok produkcji, kraj i producenta. Ponadto FIBC UN muszą mieć piktogram obciążenia przy piętrowaniu; opcjonalne znaki ostrzegawcze ADR mogą być nadrukowane na życzenie.

Jak bada się worki UN

1. 1

   Badanie podnoszenia za uchwyty

   Worek jest obciążany sześciokrotnością maksymalnej masy brutto i utrzymywany przez 5 minut. Nie może wykazywać uszkodzeń.

2. 2

   Badanie piętrzenia

   Worek napełnia się do maksymalnej dopuszczalnej masy brutto, a następnie na 24 godziny umieszcza się na nim obciążenie równe 1,8-krotności maksymalnego obciążenia przy piętrowaniu. Niedopuszczalne jest pogorszenie stanu korpusu ani utrata zawartości.

3. 3

   Badanie na zrzut

   Worek napełnia się do maksymalnej dopuszczalnej masy brutto i zrzuca z wysokości 1,2 m dla grupy pakowania II lub 0,8 m dla grupy pakowania III. Niedopuszczalna jest utrata zawartości.

4. 4

   Badanie rozdarcia

   W całkowicie obciążonym worku wykonuje się nożem nacięcie o długości 10 cm. Przez 5 minut przykłada się dwukrotność maksymalnego obciążenia brutto, a następnie worek podnosi się na 5 minut. Nacięcie nie może powiększyć się o więcej niż 25%.

5. 5

   Badanie przewrócenia

   Worek przewraca się z wysokości 1,2 m dla grupy pakowania II lub 0,8 m dla grupy pakowania III. Niedopuszczalna jest utrata materiału.

6. 6

   Badanie podnoszenia z pozycji leżącej

   Worek napełniony do maksymalnej dopuszczalnej masy i leżący na boku podnosi się do pozycji pionowej z prędkością 0,1 m/s. Nie może wykazywać uszkodzeń.